Ailem, düğünümün bir huzurevinde yapılacağını öğrendiği anda düğüne katılmaya itiraz etti — sırf dedem gelebilsin diye böyle bir yer seçmiştik.
“Bizi rezil ettin,” diye bağırdı babam.
Diğerleri de ona katılıp güldü.
Ben hiçbir şey söylemedim.
Gülümsedim, nişanlımın elini tuttum ve yine de nikâh yolundan yürüdüm.
Sonra dedem yavaşça sandalyesinden doğruldu.
Herkesin dikkatini istedi.
Ve söyledikleri, sadece o salonu değil — duvarların çok ötesindeki herkesi susturdu.
Antalya’nın kenar semtlerinden birinde, sakin bir yerde bulunan Gülistan Huzurevi, daha önce hiç bir düğüne ev sahipliği yapmamıştı. Havada keskin bir dezenfektan kokusu vardı; koridor boyunca dizilmiş güller bu sertliği biraz olsun yumuşatıyordu.
Şık değildi — ama gerçekti.
Ali’nin yanında duruyordum, parmaklarımız birbirine kenetlenmişti. Karşımızda, aileyle dolu olması gereken sandalyeler vardı.
Ama ön sıradaki her koltuk acı verici şekilde boştu.
“Belki yine de gelirler,” diye fısıldadı Ali.
İkimiz de bunun olmayacağını biliyorduk.
Bu mekânı neden seçtiğimizi ilk anlattığımda, babam hiç tereddüt etmemişti.
“Huzurevi mi?” diye alay etmişti.
“Herkes bizi çaresiz sansın mı istiyorsun? Utanmalısın.”
Arka planda amcalarım kahkaha atmıştı.
Annem sessiz kalmıştı.
En çok da o sessizlik canımı yakmıştı.
Şimdi, yaşlı sakinler meraklı ama yumuşak bakışlarla bizi izlerken, başımı dik tuttum ve ileri adım attım. Kırıldığımı görmelerine izin vermeyecektim.
Düğünün ortasında sessizlik, bastonun yere hafifçe vurmasıyla bozuldu.
Dedem ayağa kalkmıştı.
Bir hemşire telaşla yanına koştu ama dedem elini kaldırarak onu durdurdu.
“Lütfen,” dedi yumuşak bir sesle.
“Konuşmama izin verin.”
Salon sustu
Bedeni izin verdiği ölçüde doğruldu. Sesi yıpranmıştı ama kararlıydı. Bu düğünün neden burada yapılmak zorunda olduğunu hiç bilmediler.” dedi ve gerçeği açıkladı…
Devamını okumak için Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.