Mesleğimi kayınvalidemden sakladım. Onun gözünde ben, oğlunun başarısı sayesinde yaşayan “işsiz gelin”den başka bir şey değildim.

Sezaryen ameliyatımdan sadece birkaç saat sonra, anestezinin etkisi hâlâ bedenimi uyuştururken ve yeni doğan ikizlerim göğsümde uyurken, özel hastane odamın kapısını hızla açarak içeri girdi. Elinde kalın bir evrak dosyası vardı.

“Bunları hemen imzala,” diye emretti. “Bu şekilde yaşamayı hak etmiyorsun. İki bebeği birden büyütebilecek durumda da değilsin.”

Özel hastanenin iyileşme süiti, bir sağlık kuruluşundan çok lüks bir oteli andırıyordu. Benim isteğimle hemşireler, Adalet Bakanlığı’ndaki meslektaşlarım ve bazı üst düzey yargı mensupları tarafından gönderilen gösterişli çiçek aranjmanlarını sessizce kaldırmıştı. Eşimin ailesinin yanında evden çalışan sıradan bir serbest çalışan imajını korumak için çok çaba göstermiştim. Böylesi daha güvenliydi.

Yanımda ikizlerim — Kuzey ve Nisan — huzur içinde uyuyordu. Acil ameliyat son derece zorlu geçmişti ama onları kucağıma almak tüm acıyı unutturmuştu.

Tam o sırada kapı sertçe açıldı.

Necla Whitmore içeri girdi; pahalı bir parfüm kokusu ve kibirle birlikte. Gözleri odayı küçümseyerek taradı.

“Özel süit mi?” diye alay etti, ayakkabısının ucuyla hastane yatağına dokunarak. Karnımdaki dikiş yerinden keskin bir acı geçti. “Oğlum canı çıkana kadar çalışıyor, sen de burada ipek çarşaflarda keyif sürüyorsun. Hiç utanman yok.”

Elindeki belgeleri hasta sehpasının üzerine fırlattı. Devamını okumak için