“Birkaç dakikam var,” dedi nazikçe. “Nasıl yardımcı olabilirim?”

Baba rahatlamış görünüyordu. “Teşekkür ederim. Tatlım, bu polis memuru. Şimdi ona söyleyebilirsin.”
Küçük kız, burnunu çekerek üniformayı dikkatlice inceledi.
“Gerçekten polis misiniz?” diye sordu gözyaşları içinde.

“Evet,” diye nazikçe gülümsedi. “Üniformamı görüyor musun? İşte böyle anlıyorsun.”

Başını salladı, titrek bir nefes aldı ve fısıldadı,
“Ben… ben bir suç işledim.”

Polis memuru sesini sakin tuttu. “Pekala. Bana anlatabilirsiniz. Dinliyorum.”

Dudakları titredi. “Beni hapse mi atacaksınız?”

“Bu duruma bağlı,” dedi usulca. “Ne oldu?”

Gözyaşlarına boğuldu, hıçkırıklarının arasından kelimeler dökülüyordu.

“Kardeşimin bacağına çok sert vurdum… Şimdi morarmış durumda. Ve ölecek. Bunu kasten yapmadım. Lütfen beni hapse atmayın…”

Polis memuru kısa bir an için donakaldı, sonra ifadesi yumuşadı. Onu nazikçe kucakladı.

“Hayır canım,” dedi onu rahatlatarak. “Kardeşin gayet iyi olacak. Kimse bir morluktan ölmez.”
Gözleri kocaman açılmış ve yaşlarla dolu bir şekilde ona baktı.
“Gerçekten mi?”

“Gerçekten mi?” diye başını salladı. “Ama insanlara vurmuyoruz, tamam mı?”

“Yapmayacağım,” diye homurdandı.

“Söz veriyor musun?”

“Söz veriyorum.”

Kız gözyaşlarını sildi, annesinin kollarına yaslandı ve günlerdir ilk kez ağlaması kesildi. İstasyona huzur geri döndü; günün en küçük, en içten itirafına tanık olanların yüzlerinde de birkaç sessiz gülümseme belirdi.