Bülent’in avukatı daha duruşma bile olmadan uzlaşma yoluna gitti. Üç ay sonra her şey çözülmüştü: Evin mülkiyeti tekrar benim üzerime geçti, haksız alınan paralar iade edildi ve Bülent ile Melis’e taşınmaları için doksan gün süre verildi. Deniz Hanım ayrıca adıma “intifa hakkı” ve seçtiğim bir kişi tarafından yasal danışmanlık hakkı tesis etti; böylece kimse beni bir daha güvenliğimi başkasına devretmem için zorlayamayacaktı. Taşınma kamyonu sonunda bahçeden ayrılırken, Bülent girişte duruyordu; omuzları çökmüş, gururu yerle bir olmuştu. Ağlamamı bekledi. Onu affetmemi. İşini kolaylaştırmamı. Yapmadım. Sadece şunu söyledim: “Sana sevgimi karşılıksız verirdim. Zaten senin olacak bir şeyi çalmaya asla çalışmamalıydın.” Başını öne eğdi. Bir hafta sonra Kerem ön odaya bir kitaplık yerleştirdi ve bir süre benim evimden çalışıp çalışamayacağını sordu. Şimdi beni her ay, bazen daha sık ziyaret ediyor. Arka oda artık yok; orayı yıktırıp yerine beyaz güller ve domateslerle dolu bir bahçe yaptırdım. İnsanlar neyin değiştiğini soruyor. Cevap basit. Torunum ziyarete geldi, herkesin görmezden gelmeyi öğrendiği o soruyu sordu ve cevabı alana kadar arkasını dönüp gitmedi. İşte bu her şeyi değiştirdi.